Presse et archive

Leserbriefe et textes publiés

Choisissez un titre dans l’archive pour lire la lettre complète. Le journal d’origine reste accessible lorsqu’un lien est disponible.

← Choisir une autre lettre

D Erënnerung verschwënnt mee léift bleift

Den Auteur seet dem Fleegepersonal e ganz grousse Merci, speziell all deenen, déi sech ëm Leit mat Demenz këmmeren

Ouvrir le journal original ↗ Le journal peut demander un abonnement.
Meng Mamm lieft zanter Jore mat Demenz. Virun e puer Méint hu mir eng vun de schwéiersten Entscheedunge missten huelen, si an e Fleegestot ze bréngen. Fir vill Leit schéngt esou e Schrëtt wéi en Opginn, mee fir mech war et en Akt vu Léift a Verantwortung. Do kritt si all Dag déi Fleeg an déi Opmierksamkeet, déi mir eleng, trotz eisem Wëllen, net méi hätte kënne garantéieren.
Demenz ass eng Krankheet, déi net nëmmen déi betraffe Persoun, mee och déi Mënschen, déi hir no stinn, déif betrëfft. Et ass wéi e luese Verloscht, deen net opzehalen ass: d’Erënnerungen, déi een zesummegedroen huet, d’Gesiichter, déi fréier esou vertraut waren, d’Geschichten, déi ëmmer erëm erzielt goufen si ginn no an no méi blatzeg. Et ass wéi wann eng wäertvoll Bibliothéik lues a lues eidel gëtt. Awer trotzdeem bleift eng Kraaft onerschütterlech bestoen: d’Léift.
Wann d‘Wierder net méi do sinn fënnt een aner Weeër fir ze kommunizéieren: e Laachen, eng Hand ze drécken, eng Melodie aus der Kandheet, déi nach ëmmer eng Emotioun ervirrifft. Et ass erstaunlech, wéi vill esou kleng Gesten d’Häerz kënne beréieren an eng Stëmmung kënne veränneren. Fir eis kleng Saachen, fir si awer grouss Schätz.
Ech wëll heimat drun erënneren, dass eis eelst Matbierger eis ëmmer brauchen, och wa si eis net méi erkennen. Si spieren nach ëmmer d’Wäermt vun eiser Präsenz, d’Sanftheet vun engem Gest an d’Stäerkt vun eiser Opmierksamkeet. An dësem Kader wëll ech e ganz grousse Merci ausdrécken un dat ganzt Personal, dat sech Dag fir Dag ëm d’Leit mat Demenz këmmert. Si mussen eng onendlech Gedold hunn an en immens grousst Häerz, fir dëse Beruff all Dag erëm mat Häerzblutt an Empathie auszeféieren. Hir Aarbecht ass schwéier a verlaangt vill Kraaft, mee si ass onschätzbar wichteg a verdéngt déi héchst Unerkennung.
Eis Gesellschaft huet eng moralesch Flicht. D’Heemer maachen eng bewonnerenswäert Aarbecht, mee si kënnen d’Famill net ersetzen. Leit mat Demenz brauchen dat Gefill, datt si wichteg bleiwen, datt een se gäer huet an datt si net vergiess ginn.
Demenz léiert eis eng einfach mee fundamental Wourecht: d’Erënnerung ka verschwannen, mee d’Léift bleift. An et ass un eis, dës Léift ëmmer erëm nei lieweg ze maache mat Zäit, mat Präsenz, mat Mënschlechkeet.
Celestino Fecchi,
Zolwer